Menu
Menu
Szkoła w dniu 3 września 2018 roku otrzymała imię Króla Kazimierza Wielkiego.
Kazimierz III Wielki (1310–1370)
Miał dwóch starszych braci, którzy zmarli w dzieciństwie, oraz trzy siostry – Kunegundę, Elżbietę i Jadwigę. Jego dzieciństwo przypadło na najtrudniejszy dla jego ojca okres jednoczenia ziem podzielonej Polski. Kraj był zagrożony ze strony rządzących Czechami Luksemburgów oraz zakonu krzyżackiego. Mimo koronacji Łokietka w 1320 r. za prawowitego władcę Polski w Europie uznawano Jana Luksemburskiego. Dążąc do zdobycia sojusznika na wschodzie, Łokietek ożenił swojego syna z córką władcy Litwy, Giedymina. W 1325 r. odbył się jego ślub z księżniczką Aldoną, która na chrzcie otrzymała imię Anna.
Pod koniec panowania swojego ojca Kazimierz był wprowadzany w tajniki rządzenia i dyplomacji. Był częstym gościem na potężnym węgierskim dworze króla Węgier Karola Roberta i jego małżonki (siostry Kazimierza) Elżbiety. W 1331 r. został namiestnikiem Wielkopolski, Sieradza i Kujaw. Brał udział w wojnie z Krzyżakami, m.in. zwycięskiej bitwie pod Płowcami. Władysław Łokietek zmarł w 1333 r. Prawdopodobnie w ostatniej woli nakazał synowi odzyskanie Kujaw, Ziemi Dobrzyńskiej i Pomorza Gdańskiego.
25 kwietnia 1333 r. w Krakowie arcybiskup gnieźnieński Janisław koronował parę monarszą. Kazimierz otrzymał państwo złożone z Małopolski, Wielkopolski oraz lennych Księstw Sieradzkiego i Łęczyckiego rządzonych przez jego krewnych. Głównym celem Kazimierza stało się zapewnienie pokoju z sąsiadami. W 1333 r. zawarto układ pokojowy z Brandenburgią. Dwa lata później w Wyszehradzie udało się skłonić Jana Luksemburskiego do rezygnacji z pretensji do polskiego tronu. Podczas zjazdu władców w Wyszehradzie doszło również do rozmów z zakonem krzyżackim, które przyniosły zażegnanie ryzyka kolejnej wojny.
Pod koniec lat trzydziestych Kazimierz zaangażował się w konflikty na Rusi. Po wyprawie na Lwów zawładnął Rusią Halicką. Był to pierwszy etap jego ekspansji na wschód. Kazimierz zanotował też sukcesy w stosunkach z Krzyżakami. W 1339 r. proces papieski w Warszawie nakazał zakonowi zwrot Pomorza, Kujaw, ziemi dobrzyńskiej i michałowskiej. Realizacja wyroku okazała się niemożliwa po wyborze nowego papieża. W 1343 r. Kazimierz zawarł z krzyżakami traktat pokojowy w Kaliszu, który zwracał Polsce Kujawy i Ziemię Dobrzyńską. Kazimierz w zamian rezygnował z praw do Pomorza, ziemi chełmińskiej i michałowskiej. Pokój przetrwał do 1409 r.
Przez całe panowanie Kazimierz dążył do wewnętrznego rozwoju państwa. Symbolem takiej polityki była budowa zamków i murów obronnych ważnych miast, a także liczne fundacje kościołów oraz rozbudowa zamku na Wawelu. Król popierał również zakładanie nowych wsi i miast, szczególnie w domenie królewskiej. W czasie jego panowania w Małopolsce dokonano 67 lokacji miast królewskich (w tym Nowego Targu) i 14 prywatnych. Wspierał osadnictwo żydowskie i ormiańskie oraz działalność kupców. Znaczne dochody dla skarbu królewskiego przynosiły też rozwijane za jego panowania żupy solne w Wieliczce i kopalnie ołowiu.
Przeprowadził reformy monetarne. Za jego panowania ukształtowała się także dojrzała monarchia stanowa oparta na dominującej pozycji rycerstwa i duchowieństwa.
W czasie rządów Kazimierza dokonano istotnych kodyfikacji prawnych, m.in. spisania Statutu wielkopolskiego. Kazimierz jest również pamiętany za sprawą wydania 12 maja 1364 r. przywileju fundacyjnego Akademii Krakowskiej. Głównym zadaniem pierwszej polskiej szkoły wyższej było kształcenie znawców prawa.
